![\"\"](\"https:\/\/algalia.com\/wp-content\/uploads\/2026\/03\/AGOTAMIENTO.jpg\")
<\/a>Chegas. Est\u00e1s sentado. Abres o correo. Respondes. Asistes \u00e1 reuni\u00f3n. Dis o que toca dicir. Ao final do d\u00eda, cumpriches.<\/p>\nE, con todo, algo non cadra.<\/p>\n
Non \u00e9 cansazo exactamente. O cansazo ten remedio: dormes, descansas, e volves. Isto \u00e9 outra cousa. \u00c9 esa sensaci\u00f3n de ir facendo sen estar do todo presente. De escoitar sen chegar a escoitar de verdade. De po\u00f1er boa cara cando algu\u00e9n che pregunta como est\u00e1s e responder “ben, un pouco atarefada” porque explicar o que realmente ocorre par\u00e9ceche demasiado complexo. Ou demasiado \u00edntimo. Ou simplemente non atopas as palabras.<\/p>\n
O curioso \u00e9 que, dende f\u00f3ra, ningu\u00e9n o nota. Segues sendo a persoa comprometida, dispo\u00f1ible, que resolve. O problema \u00e9 que levas tempo fac\u00e9ndoo desde un lugar moi afastado a ti mesma.<\/p>\n
Isto ten un nome: presentismo emocional<\/strong>. E \u00e9 moito m\u00e1is frecuente do que imaxinamos.<\/p>\n Un estudo publicado este mesmo ano revelou algo que custa ignorar: case a metade das persoas traballadoras en Espa\u00f1a \u2014o 49%\u2014 pensou nalg\u00fan momento en non ir ao traballo por malestar emocional. Pero foron igualmente. Sorriron na reuni\u00f3n. Responderon as mensaxes. Ningu\u00e9n o soubo. E elas tampouco souberon moi ben que facer con iso, as\u00ed que seguiron adiante.<\/p>\n Ocorre en todos os sectores. Pero hai algo espec\u00edfico no que pasa cando o teu traballo consiste en estar presente para outras persoas. Cando acompa\u00f1as a algu\u00e9n nun proceso de cambio, cando atendes a persoas en situaci\u00f3n de vulnerabilidade, cando sost\u00e9s o d\u00eda a d\u00eda dun equipo nunha cooperativa, cando orientas, cando escoitas, cando es ti quen ten que conter o que outros non poden conter s\u00f3s. Nese tipo de traballos hai unha presi\u00f3n impl\u00edcita \u2014ningu\u00e9n a di en voz alta, pero est\u00e1\u2014 de que o teu malestar \u00e9 menos urxente. Que xa te ocupar\u00e1s de ti cando isto pase, cando acabe o proxecto, cando a persoa \u00e1 que acompa\u00f1as estea m\u00e1is estabilizada.<\/p>\n Pero “cando isto pase” de cando en cando chega.<\/p>\n E mentres tanto, a distancia entre como est\u00e1s e como apareces ante os demais vaise facendo cada vez m\u00e1is grande. Non de golpe. Amodo. Con tanta discreci\u00f3n que un d\u00eda deixas de reco\u00f1ecelo como un problema e empeza por parecerche simplemente que as\u00ed \u00e9 este traballo. Que as\u00ed es ti. Que isto \u00e9 o normal.<\/p>\n E a\u00ed est\u00e1 o problema real. Non no esgotamento en si, sen\u00f3n en que deixaches de ter acceso ao que sentes. Segues funcionando, si. Pero funcionas desde unha especie de piloto autom\u00e1tico emocional que che permite seguir facendo, sen chegar a estar.<\/p>\n Relacionarte cos demais desde ese lugar ten un custo que non aparece en ningunha estat\u00edstica. O custo de acompa\u00f1ar sen presenza real. De tomar decisi\u00f3ns sen saber ben que te importa e que non. De soster a outros desde o chan que ti mesma sentes inestable, a\u00ednda que non llo digas a ningu\u00e9n.<\/p>\n A conciencia emocional \u2014saber o que sentes, entender de onde v\u00e9n, poder habitalo sen que te desborde nin desaparecer de el\u2014 non \u00e9 un recurso para momentos de crises nin unha habilidade reservada a quen xestiona equipos. \u00c9 a ferramenta m\u00e1is pr\u00e1ctica que existe para estar presente de verdade no que fas. Para acompa\u00f1ar a outros sen baleirarte no proceso. Para que o traballo que elixiches, ese que ten que ver coas persoas, non acabe por afastarche de ti mesma.<\/p>\n E iso, como calquera ferramenta, apr\u00e9ndese. Pract\u00edcase. Ad\u00e9strase.<\/p>\n