{"id":15467,"date":"2025-03-26T19:57:43","date_gmt":"2025-03-26T17:57:43","guid":{"rendered":"https:\/\/algalia.com\/?p=15467"},"modified":"2025-03-26T19:57:43","modified_gmt":"2025-03-26T17:57:43","slug":"doce-meses-once-historias-marzo-unha-e-non-mais","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/algalia.com\/gl\/doce-meses-once-historias-marzo-unha-e-non-mais\/","title":{"rendered":"DOCE MESES, ONCE HISTORIAS: MARZO. Unha e non m\u00e1is."},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

14 de marzo de 2020\u2026hai cinco anos desde que a Covid19 cambiou as nosas rutinas, e en moitos casos, a nosa forma de pensar. Unha pandemia que cambio definitivamente as nosas vidas a nivel laboral, pero tam\u00e9n no persoal. As\u00ed o viviu o noso equipo nas diferentes \u00e1reas de ALGALIA:<\/p>\n

\u00a0<\/strong><\/p>\n

Lupe Mart\u00ednez, \u00c1rea de Administraci\u00f3n de Algalia.<\/strong><\/p>\n

\u00a0<\/strong>\u201cPara min a pandemia foi algo diferente ao resto dos meus compa\u00f1eiros. Non tiven elecci\u00f3n, ti\u00f1a que estar na oficina para atender a lox\u00edstica do d\u00eda a d\u00eda. Sa\u00eda de casa \u00e1s 6:45, como habitualmente, para coller o autob\u00fas, nos primeiros tempos nos que a\u00ednda non se indicaba se hab\u00eda que utilizar m\u00e1scara, eran m\u00e1is caras e dif\u00edciles de conseguir\u2026 Non hab\u00eda ningu\u00e9n na r\u00faa, no autob\u00fas \u00edamos dous ou tres persoas\u2026 Non era mellor cando chegaba \u00e1 zona da oficina porque non hab\u00eda cafeter\u00edas abertas, s\u00f3 a luz dos farois\u2026 non pod\u00eda baixar a tomar un caf\u00e9, vi\u00f1a directamente para a oficina e estaba desde as 8:00 da ma\u00f1\u00e1 \u00e1s 17:00 horas, cunha soidade inmensa ademais da consabida preocupaci\u00f3n polos meus\u2026 naquel momento a mi\u00f1a nai, con alzheimer estaba nunha residencia\u2026 que dicir das residencias!\u2026. En Algalia empezamos a pechar \u00e1s 17:00 horas desde a pandemia.<\/p>\n

Asum\u00edas os riscos do principio, cando a\u00ednda hab\u00eda moito desco\u00f1ecemento e non se sab\u00eda o alcance da pandemia. Cando regresaba a casa, \u00eda cami\u00f1ando e segu\u00eda sen haber ningu\u00e9n\u2026 parec\u00eda unha pel\u00edcula de ciencia ficci\u00f3n como as que vimos tantas veces no cinema!<\/p>\n

Como o vivimos dende Administraci\u00f3n? Coa responsabilidade de que hab\u00eda que atender as necesidades dos compa\u00f1eiros que estaban nas s\u00faas casas, aos mensaxeiros, enviar e recibir a documentaci\u00f3n correspondente que o persoal necesitaba\u2026 pero tam\u00e9n cunha sensaci\u00f3n infinita de soidade.\u201d<\/p>\n

\u00a0<\/strong><\/p>\n

\u00a0<\/strong>Mar\u00eda Romero, \u00c1rea Econ\u00f3mica de Algalia. <\/strong><\/p>\n

\u00a0<\/strong>\u201cDesde un punto de vista laboral, creo que nos acomodamos rapidamente \u00e1 nova situaci\u00f3n. Mobiliz\u00e1monos e organiz\u00e1monos de tal forma que puidemos seguir co noso traballo desde casa, adapt\u00e1ndonos iso si, ao aumento de carga de traballo debido \u00e1s constantes modificaci\u00f3ns lexislativas a nivel fiscal e laboral.\u00a0 Estabamos en constante alerta para manter informados os nosos clientes, permit\u00edndolles aprazar as s\u00faas obrigaci\u00f3ns fiscais e acceder a axudas e subvenci\u00f3ns que, en moitos casos, axud\u00e1ronlles a manter \u00e1s s\u00faas organizaci\u00f3ns.<\/p>\n

Con todo, a perspectiva cambia cando falo desde o plano persoal. Nese sentido, tiven que cambiar o caf\u00e9 de oficina polas merendas de recreo. A clase de educaci\u00f3n f\u00edsica e as clases de ingl\u00e9s convert\u00e9ronse nos meus grandes aliadas, cando ti\u00f1a unha videoconferencia ou necesitaba un espazo de maior concentraci\u00f3n, era hora da clase de Educaci\u00f3n F\u00edsica\u00a0 ou clases de ingl\u00e9s vendo uns debuxos animados nese idioma.<\/p>\n

O m\u00e1is complicado foi a conciliaci\u00f3n. Ter que equilibrar o traballo, o estr\u00e9s de estar ao tanto dos prazos, os cambios lexislativos e as novas ferramentas dixitais\u2026 mentres tam\u00e9n me encargaba das tarefas escolares e das rutinas diarias en casa. Todo iso, sen poder desconectar nin un momento, coa incerteza e o medo que tra\u00eda a pandemia.<\/p>\n

\u00c9 certo que a pandemia deixou unha pegada en todos n\u00f3s, dunha forma ou outra. Pero, no meu caso, ensinoume a sobrepo\u00f1erme aos momentos m\u00e1is dif\u00edciles e a adaptarme \u00e1s circunstancias. A\u00ednda que, sendo sincera, non me gustar\u00eda volver vivir algo as\u00ed. Unha e non m\u00e1is Santo Tom\u00e1s!\u201d<\/p>\n

 <\/p>\n

Miguel Barbosa, responsable del \u00c1rea de Consultor\u00eda de Algalia.<\/strong><\/p>\n

\u00a0<\/strong>\u201cA pandemia tivo un alto impacto significativo no noso negocio de consultor\u00eda. A pesar das dificultades e a incerteza, supuxo unha oportunidade para innovar e adaptarnos rapidamente a novas formas de traballo. Priorizamos a dixitalizaci\u00f3n dos nosos servizos e, sobre todo, mantivemos o contacto pr\u00f3ximo coas entidades e, o m\u00e1is importante a\u00ednda, coas persoas \u00e1s que apoiamos.<\/p>\n

Enfoc\u00e1monos en escoitalas, entender as s\u00faas necesidades e ofrecerlles apoio emocional e pr\u00e1ctico nun momento de gran vulnerabilidade. Este proceso permitiunos redefinir estratexias, fortalecer a solidariedade e colaboraci\u00f3n coas entidades do sector, e adaptarnos para seguir brindando un servizo esencial.<\/p>\n

A pandemia tam\u00e9n nos confrontou coa necesidade de reformular a sustentabilidade econ\u00f3mica de moitos proxectos que, debido \u00e1s restrici\u00f3ns, v\u00edronse afectados, pero \u00e1 vez evidenciou a importancia da resiliencia e a proximidade en tempos de crises.\u201d<\/p>\n

\u00a0<\/strong><\/p>\n

\u00a0<\/strong>Mercedes Gonz\u00e1lez, \u00c1rea Laboral de Algalia.<\/strong><\/p>\n

\u201cDende o servizo laboral o impacto da pandemia foi enorme. De s\u00fapeto, atop\u00e1monos nunha situaci\u00f3n completamente nova, que afectaba directamente \u00e1 relaci\u00f3n entre a persoa traballadora e a empresa, con diversas realidades en funci\u00f3n de cada entidade e do tipo de traballo que desenvolv\u00edan, e tam\u00e9n con distintas formas de facer fronte \u00e1 situaci\u00f3n.<\/p>\n

O noso traballo complicouse moito. Os cambios normativos eran continuos, e cando digo continuos \u00e9 que pr\u00e1cticamente cada d\u00eda sa\u00eda algo novo que hab\u00eda incorporar sobre a marcha, e todo isto coa administraci\u00f3n completamente desbordada entre consultas e tr\u00e1mites.<\/p>\n

Os primeiros d\u00edas foron xornadas case exclusivamente atendendo consultas. Teletraballo e ERTE foron dun d\u00eda para outro palabras coti\u00e1s, e empezamos a o\u00edrnos por tel\u00e9fono co fondo da casa particular de cada unha, en lugar de o\u00edr o ruidi\u00f1o dun teclado, oiamos a voz dun cativo ou a televisi\u00f3n\u2026 e os correos remataban case sempre con: \u201cAgardo que vos atopedes ben de sa\u00fade\u201d\u2026<\/p>\n

A mi\u00f1a impresi\u00f3n \u00e9 que, en xeral, os nosos clientes foron moi comprensivos, tiveron paciencia, e souberon entender o excepcional do momento que viviamos. A nivel persoal, poder teletraballar, foi para min un alivio porque eso facilitou moito a situaci\u00f3n cos nenos en casa. Sen embargo, houbo momentos duros, en que parec\u00eda que estabas soa e non \u00edas ser quen de resolver a tempo ou correctamente os problemas prantexados polas entidades.<\/p>\n

Grazas ao vivido na pandemia aprend\u00edn a valorar m\u00e1is o traballo do equipo. Poder xuntarnos e, entre todas, tomar unha decisi\u00f3n ou consensuar un criterio com\u00fan \u00e9, ao meu modo de ver, un plus de confianza no traballo que est\u00e1s facendo.\u201d<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

14 de marzo de 2020\u2026hai cinco anos desde que a Covid19 cambiou as nosas rutinas, e en moitos casos, a nosa forma de pensar. Unha pandemia que cambio definitivamente as nosas vidas a nivel laboral, pero tam\u00e9n no persoal. As\u00ed o viviu o noso equipo nas diferentes \u00e1reas de ALGALIA: \u00a0 Lupe Mart\u00ednez, \u00c1rea de […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":15468,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[14],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/algalia.com\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15467"}],"collection":[{"href":"https:\/\/algalia.com\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/algalia.com\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/algalia.com\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/algalia.com\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15467"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/algalia.com\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15467\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":15469,"href":"https:\/\/algalia.com\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15467\/revisions\/15469"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/algalia.com\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/15468"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/algalia.com\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15467"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/algalia.com\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15467"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/algalia.com\/gl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15467"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}